6.1 ย้ายตัวอ่อนรอบสด (Fresh ET) vs รอบแช่แข็ง (FET)
แบบไหนอัตราความสำเร็จสูงกว่ากัน?

• 1. หน้าต่างการฝังตัว (Window of Implantation) ที่แม่นยำ: ในรอบกระตุ้นไข่ ระดับฮอร์โมน Estradiol ที่สูงเกินไปอาจเร่งให้เยื่อบุโพรงมดลูกเปลี่ยนแปลงเร็วเกินไป ทำให้หน้าต่างการฝังตัวคลาดเคลื่อน ส่วนการย้ายรอบแช่แข็งจะช่วยให้เยื่อบุพร้อมรับตัวอ่อนในเวลาที่ตรงกันพอดี
• 2. ร่างกายได้พักฟื้นจากยากระตุ้นไข่: การแช่แข็งตัวอ่อนช่วยให้ร่างกายได้พัก 1–2 รอบเดือน ระดับฮอร์โมนกลับคืนสู่สภาวะปกติ และมดลูกไม่อยู่ในภาวะอักเสบหรือบวมจากการเจาะเก็บไข่
• 3. สามารถตรวจกรองโครโมโซม (PGT) ได้: รอบแช่แข็งเปิดโอกาสให้ทำการตรวจ PGT-A / PGT-M / PGT-SR เพื่อคัดเลือกเฉพาะตัวอ่อนที่ปกติสมบูรณ์ที่สุดมาย้าย ทำให้ลดอัตราการแท้งและเพิ่มอัตราการเกิดรอด
• 4. ตัดความเสี่ยงภาวะ OHSS รุนแรง: หากคนไข้มีภาวะรังไข่ตอบสนองเกิน (OHSS) แล้วเกิดการตั้งครรภ์ในรอบสด ฮอร์โมน hCG จากการตั้งครรภ์จะทำให้อาการ OHSS รุนแรงจนอันตรายถึงชีวิตได้ การทำ FET จึงเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่า

ผู้ที่เหมาะกับ Fresh ET (รอบสด)

• ผู้ที่มีการตอบสนองของรังไข่ในระดับปานกลาง (ได้ไข่ไม่เกิน 10–15 ฟอง)
• ไม่มีความเสี่ยงภาวะ OHSS
• เยื่อบุโพรงมดลูกหนาตัวสวยงาม (≥ 8 มม.) ในวันฉีดยาให้ไข่สุก
• ไม่ต้องการตรวจคัดกรองโครโมโซมตัวอ่อน (PGT)
• ต้องการประหยัดเวลาและค่าใช้จ่ายในการแช่แข็ง

ผู้ที่เหมาะกับ FET (รอบแช่แข็ง)

• ผู้ที่มีเสี่ยงภาวะ OHSS (ได้ไข่จำนวนมาก หรือมีภาวะ PCOS)
• ต้องการตรวจคัดกรองโครโมโซมตัวอ่อน (PGT-A/M/SR)
• ระดับฮอร์โมน Progesterone สูงเกินไปในวันฉีดยาเร่งไข่สุก
• เยื่อบุโพรงมดลูกบาง หรือมีพูนกัน/ติ่งเนื้อที่ต้องรักษาตามหลัง
• ต้องการสะสมตัวอ่อนจากการกระตุ้นหลายรอบ